Gunther: you rock!

“Take your hat off when you’re talking to me”. Het refrein uit die prachtige indie rock song van Belly uit mijn prille tienerjaren dwaalt al dagen in mijn hoofd. De oorzaak? Gunther (*) die me met de voeten op grond zette.

Je pet afzetten als je met iemand praat. Een oude formaliteit, maar een treffende metafoor in managementland.

Als leidinggevende zet je, afhankelijk van de situatie, figuurlijk een verschillende pet op:

  • Die van coach wanneer de focus ligt op medewerkers ontwikkelen
  • Die van leider om de koers duidelijk te zetten
  • Die van expert wanneer medewerkers echt zelf geen oplossing weten te bedenken (wat overigens zo schaars is als 22 ° in maart).
  • Die van manager om te plannen, organiseren, resultaten opvolgen etc..

Die ochtend op kantoor.

Ik bel Gunther, de creatieveling van het communicatiebureau. Mijn officiële doel? Peilen naar de status van de communicatie campagne om er hier een fantastische werkplek van te maken. Officieus: waar blijft het spiksplinternieuwe beeldmateriaal dat een knappe tattoo nalaat op het netvlies van iedere medewerker!?

De pet van manager zit me soms zo gegoten dat ik ‘m niet voel op m’n smalle hoofd. Gelukkig is Gunther een assertieve designer. Hij hield me aan telefoon rustig de spiegel voor. “Sorry, Gert, zo gaat dat spijtig genoeg niet. Creatieve breinen hebben een fris hoofd nodig.” Oftewel: zet je pet van manager af.

Gunther katapulteerde me plotsklaps in het boek van Frank Van Massenhove.

“Zijn er nog managers nodig?” provoceert Frank Van Massenhove.

Zijn er nog managers nodig Frank Van MassenhoveFouten vermijden en risico’s schuwen zijn een gemakkelijke manier om aan uw manager te tonen dat het werk prima verloopt. Managers zien dat graag. Gevolg? Omdat we geen fouten willen maken, durven we geen nieuwe ideeën invoeren en remmen we de nodige veranderingen. Dat is nefast voor een innovatieve bedrijfscultuur.

Managers blinken uit in het vingertje opsteken: wie gaat hier in de fout? In wiens schoenen schuif ik de schuld?

Innovatie ontstaat waar managers het minst directief ingrijpen in het hoofd van mensen. Waar mensen zelf de controle hebben over hun leven.

Een opgedrongen denkkader en innovatie: dat is als stiekem gin-tonic slurpen tijdens Tournée Minérale: een schijnvertoning zonder resultaat.

Stel als manager alleen maar vragen. En blijf doorvragen. Daag uw mensen uit en ze vullen zelf de nodige verandering in.

Gunther: you rock!

 

(*) Gunther is niet de echte naam van mijn contactpersoon.

Met dank aan Paul Van Lierop voor het inspirerende en moedige boek van Frank Van Massenhove.

Want u bent geen nummertje.

3  maart 2017. Proficiat, Sarah Coolkens, u bent mijn 947ste LinkedIn connectie.  Leest u dit stukje later? Dan zijn er het misschien als 952. Of 968, wie weet. Op naar de 1.000. Want ik vind het fijn om nieuwe mensen te verwelkomen in mijn netwerk. Voordat u mij per direct een netwerkverzoek stuurt: doet u er een beleefd woordje uitleg bij? Netiquette, heet dat. Geen koude verzoeken. Geef mij maar een warm voorgerecht.

Hoe gaat u om met LinkedIn verzoeken van onbekenden?

Ik voel een lichte intolerantie opborrelen bij de exclusief commerciële verzoeken, of de semi varianten ervan. Er gaat niks boven een live contact. Waar ik een echte connectie voel. Oprechte interesse. Scherpe vragen stellen en actief luisteren. En vervolgens verankeren op LinkedIn.

 

Op naar de 1.000

Wordt u mijn 1000ste LinkedIn connectie? Dan krijgt u, sorry, geen bos bloemen. Of toch niet voor dat nummer alleen :-).  Bij mij primeert kwaliteit boven kwantiteit. Tot mijn scha en schande stel ik vast dat nummers 122 en 305 mij nog weinig zeggen.

Waar heb ik die mensen ontmoet? Ergens onderweg in de ratrace?

Uw netwerk warm houden: een heuse opgave. Heeft u tips hoe u al die borden tegelijk in de lucht houdt?

 

Tag knop

LinkedIn zit in een nieuw jasje. Een lente update? De tag knop is met de vorige jas verdwenen. Jammer. Die tag knop deed dienst als mijn spiekbriefje bij ieder profiel: waar heb ik die persoon ontmoet, waarover ging ons gesprek, waarmee help ik haar of hem enz..

Kent u een goede vervanger van de tag knop?

 

Het bos door de LinkedIn bomen

Ik bekijk het positief. Een uitgebouwd netwerk is goud waard. Gratis inspiratie, aangename momenten, veel kennis delen en weetjes uitwisselen. Topkoffie erbij is mooi meegenomen. Op een pad van persoonlijke ontwikkeling ontmoet u onderweg goed volk. Die mensen zijn prima dorstlessers en richtingaanwijzers, om het in reistermen te zeggen. Koester ze.

Wandel eens door uw LinkedIn park: Ziet u het bos nog door de bomen?

 

Met verbindende groeten,

Gert

Hardlopen: van lijden naar leiden.

Beste lezer,

Bent u een leider? Wees voor één keertje niet bescheiden? Natuurlijk! Iedereen is CEO van z’n leven.

laplaceEn hopelijk van z’n job, en van z’n loopbaan.

Ik heb het niet over leiding geven. Zoals uw baas. Of Bucky Laplasse van Het Eiland. Hopelijk is uw baas geen Bucky Laplasse.

Ik ben zelf leidinggevende en dat gaat met zalige ups en ambetante downs.

Maar hé: “My life is perfect even when it’s not”, leerde de Amerikaanse Ellen DeGeneres me.

Ik ben leider van m’n leven en voor een flink stuk ook van m’n job en m’n loopbaan. Lopen heeft mij daar flink bij geholpen. Echt waar!

Hoezo? Lees meer over deze 5 hefbomen:

1. Focussen op doelen!

gert-foto-halve-marathon-bxlIk ren niet zomaar.

Ik hou er van om m’n stip aan de horizon te plaatsen.

Om naar toe te leven, om naartoe te werken.

Het geeft lopen zin.

Voor 2017 heb ik deze drie sportieve doelen: ten eerste, de Antwerp 10 Miles. Dan, de 20 kilometer door Brussel (dit jaar met Unicef). Tot slot, de spiksplinternieuwe halve marathon in Brugge midden oktober. Dat hebben de slimme marketeers van Golazo goed gedaan, de snoodaards ! 🙂

Een leider zet dus heldere én aantrekkelijke doelen voorop. Geen vage voornemens. En hij werkt er – focus ! – naar toe.

Beste lezer, wat zijn uw (sportieve) doelen in 2017 ?

2. Lopen is de “derde plek”!

Mijn wat??

Professor Jesse Segers van Antwerp Management School leerde me het begrip derde plek kennen.

jesse-segersHet is een plek om afstand te nemen.

Om te reflecteren.

Om zaken in perspectief te plaatsen.

Waar geen verwachtingen gelden, behalve degene die u zelf stelt. Weg van de waan van de dag waarin we allemaal vertoeven.

Terug naar de essentie en de focus.

Het is niet op het werk. Het is niet thuis. Het is elders. Bij de professor is dat in de trein. Bij anderen op de yogamat of op café met vrienden.

Bij mij is dat lopen in de natuur. En ik ben niet alleen 🙂

Beste lezer, waar is uw derde plek?

3. Fysieke topvorm!

www.jorickmichiels.beEen gezonde geest in een gezond lichaam. Een dooddoener. Er is iets van aan.

Hoe zit dat met uw persoonlijke verzuimcijfer?

Uw alertheid in een ochtendmeeting?

Lopen helpt om professioneel uit te blinken. Al helpen mijn 7,5 uren slaap ook. Hey, is rusten niet het nieuwe trainen? 🙂

Beste lezer, hoe zit dat met uw vorm? Of met uw slaap 🙂 ?

4. Planning!

Is uw lief ook sportief? En hoeveel hobby’s tellen uw kinderen? Dan zijn 3 of 4 loopsessies per week inplannen een huzarenstukje. Een uitdaging  van dezelfde grootteorde als een lege mailbox op het einde van de werkweek.

Lopen vergt ijzersterk plannen. En schrappen. En prioriteiten stellen. Helemaal zoals op het werk. Of doet u graag overuren? De tijd van opscheppen over lange werkweken is voorbij. Goed zelfmanagement is het nieuwe statussymbool.

Beste lezer, hoe strak is uw planning?

5. Innovatieve ideeën!

Een brainstormsessie op het werk is een verdienstelijke poging. Maar wanneer vangt u uw meest briljante ideeën? Toch niet voor uw computerscherm?

innovatieWel tijdens het lopen in het bos of langs de rivier.

Met een helder hoofd en een lijf vol endorfine.

Verwacht geen wereldwonderen. Wel bijvoorbeeld het lumineuze idee om iemand van uw netwerk uit te nodigen voor een koffie.

Of om samen te sporten met andere lopers en tijd te nemen om naar elkaar te luisteren.

Of hoe 12 kilometer lopen u een lichtjaar vooruit helpt.

Beste lezer, waar vangt u uw beste ideeën?

Bent u een hardloper én een leider/leidinggevende? Wat doet hardlopen met uw leiderschap? Post gerust je visie, hieronder of per email: gert_verlinden@yahoo.com.Wie weet lopen we binnenkort met z’n allen de leadersrun 🙂 !

Enjoy your leadership journey !

Gert

 

Ik schreef deze blogpost op 4 februari 2017 voor @Peter’s Blog, dé blog “over hardlopen en marathons. Over de voorbereiding op die marathons. Over gezonde voeding, over veranderen van levensstijl, en meer algemeen, over het Leven”.

Bedankt, Peter, voor die unieke opportuniteit. Met veel vriendschap gedaan!

 

 

 

 

Kon ik het geluid van de stilte maar wat luider zetten.

Beroemde CEO’s zoals Wouter Torfs (Torfs), Jan Bossuyt (Boss Paints) en Joost Callens (Durabrik) zijn fan. Ze doen het enkele keren per jaar : een stiltedag inlassen.

Mijn favoriete social media expert, Stefaan Lammertyn, liet zich ook verleiden. Een stefaan-lammertynvolledige dag off-line: is dat voor Stefaan niet zoiets als een hongerige leeuw op veggie-donderdag?

Het relaas van zijn stiltedag.

Vooraf

Kon ik het geluid van de stilte maar wat luider zetten… Zeker in turbulente tijden waar rust een schaars goed is. In een maatschappij waar je 24/7 bent geconnecteerd. De iPhone viert z’n tiende verjaardag. Dit kleinood veranderde mijn leven drastisch. Het uwe ook? Ik kan en wil niet meer zonder.

Ook in 2017 staan we bloot aan massaal veel prikkels. Telefoons, mails, Whatsapp, Facebook en Twitter schreeuwen voortdurend om aandacht. Het vermoeit mij.

De rusteloosheid waar filosoof Ignaas Devisch het in zijn gelijknamige boek over heeft, speelt me parten. Ik ben op zoek naar verstilling en ik ben heus niet alleen. Geen geluiden, geen prikkels, helemaal niets. Waar is de off-knop van ons “on-life” leven dat we lijden/leiden?

Omarm de digitale time-out.

De stiltedag

Gwendoline Remmerie is heer en meester van de stilte. Met haar bedrijf Omni Terra organiseert ze stiltedagen in Sint-Denijs of residentieel.

  • Ochtend:

Gwendoline verwachtte om 9u30. Ik had een klein hartje. Off-line zijn voelde onwennig. Ik stapte binnen in een oud atelier met antieke elementen zoals blote bakstenen, gewelven en houtwerk. Gezellige sofa’s en stoelen vulden de ruimte. Twee originele houtkachels bewezen hun nut op die koude winterdag.

De begroeting met de andere stiltezoekers voelde raar. Praten is verboden! We startten met een stilte ontbijt. Ik hoorde alleen mijn buurvrouw haar koffie slurpen. In gebarentaal vroeg ik de melk aan te reiken.

Plots rinkelde letterlijk een belletje. Gwendoline had als gastvrouw spreekrecht. Haar enthousiasme maakte mij met de minuut nieuwsgieriger… wat stond er mij allemaal te wachten?

Gwendoline deelde ons in drie groepen in. De ene groep moest, uiteraard in stilte, een mooie, ronde maansteen aan elkaar doorgeven. Een tweede groep moest gewoon rondwandelen terwijl de laatste groep beurtelings en luidop “Ik ben” zei.

Na tien minuten rinkelde de bel: je kon in je groep blijven of een andere kiezen. Fascinerend om te zien hoe snel de menigte zich organiseerde. Zonder enige verbale interventie.

Daarna verzamelden we in een afzonderlijke meditatieruimte. De gastvrouw speelde muziek. Er werd gezongen. Ik ontdekte de kracht van mantra’s. Daarna improviseerde Gwendoline luidop een tekst. Met herkenbare elementen voor ieder van ons.

En toen regeerde de stilte. Twintig volle minuten zitten in allesoverheersende stilte. Muziek en teksten doken opnieuw op mijn gedachten. En ook de alledaagse beslommeringen: een dringende verplichting voor een klant, de man van de uitgeverij terugbellen, … maar net zoals ik dat in mindfulness leerde, laat ik die gedachten voor wat ze waard zijn.

sneeuw-hoge-venen

  • Middag:

Het middagmaal smaakte fantastisch. Authentieke kost. Met een heerlijke saus van stilte. Daarna maakte ik een korte wandeling. De buitenlucht deed deugd. Wat mij opviel? Zelfs in het landelijke Sint-Denijs is er best veel lawaai.

In de namiddag herhaalden wij het scenario van de voormiddag. We deden opnieuw de oefeningen. Die liepen opvallend vlotter. Alsof we elkaar al beter kenden. En dat zonder één woord uit te wisselen. Een groepsproces kwam op gang. We voelden ons nauwer met elkaar verbonden.

  • Avond:

In stilte aan tafel. Kaarsen gaven een extra dimensie aan de stilte die steeds vertrouwder aanvoelde. Een meditatief moment zorgde voor een vlotte vertering.

Op het einde van de dag mocht onze stem eindelijk van stal. Iedere stiltezoeker deelde zijn ervaring met de groep. De reacties? Iedereen was bijzonder enthousiast en wist die twaalf uren stilte echt te appreciëren. Heerlijk!

  • Naar huis:

Het eerste wat ik deed toen ik in mijn wagen stapte, was die verdomde autoradio afzetten. Toen ik thuis arriveerde vroegen mijn echtgenote en kinderen naar mijn dag. Eerlijk: ik had moeite om het hen te vertellen.

Ik wou het zo graag stil houden… Mijn smartphone heb ik niet meer aangeraakt. Ik heb hem links laten liggen.

The morning-after.

Op kantoor meteen enkele telefoons, mails, berichten, … maar geen wereldschokkende zaken gemist.

Het was opnieuw wennen aan al die prikkels, al dat lawaai.

stefaan-lammertyn2

En nu… enkele weken later.

Ik wil een stiltedag cadeau doen aan al mijn vrienden die ook elke dag druk in de weer zijn. Ze hollen zichzelf regelmatig voorbij in de ratrace van het leven. Die stiltedag werkte echt louterend. Ik ga binnenkort terug. Minstens voor een dag. In tegenstelling tot sociale media, moet er van mij geen mate op stilte staan. Stilte werkt verslavend. Kon ik ze maar meteen wat luider zetten.

Wat doet stilte met u? Ik hoor het graag via gert_verlinden@yahoo.com.

Stefaan noemt zichzelf een social media evangelist. Zijn doel? Klanten sociale media optimaal laten gebruiken. Zijn laatste boek heet toepasselijk “Alles met mate(n)” en in 2017 komt zijn nieuwe boek “#vindikleuk” uit : een leidraad voor ouders in de wereld van sociale media, selfies en games.

Liefste Maggy.

Ik bewonder u.

Waarom? Om uw knalrode getuite lippen, altijd klaar voor een oprechte welkomzoen. U heeft het getroffen in de federale regering: 29 macho’s van teflon die graag hun vrouwelijke collega’s kussen. maggy-de-block

Ik bewonder ook uw uitvinding van de suikertaks op frisdranken. Hoort u die criticasters al zeuren? “Een suikertaks van slechts 1 eurocent! Te weinig om consumenten hun gedrag te veranderen”. Tuut, tuut, het principe telt. Voortschrijdend inzicht. Een volgende federale regering, met of zonder u, verdubbelt die suikertaks minstens zeven keer. Want voor uw en mijn pensioen zetten we toch best een beetje suikerklontjes opzij, niet?

Maggy, ik bewonder u tot op Mars en terug omdat u zich in de politieke jungle een weg heeft gebaand naar uw droomjob. Ik zie u nog stamelen tegen koning Filip bij de eedaflegging: “Sire, ik droom hier al mijn hele leven van”. Eindelijk, Minister van Volksgezondheid!

maggy-de-block-koning

Leefde die droom al op uw 18e, Maggy? Of koos u toen voor de werkzekerheid van een mooi aangeschreven beroep als arts? Een beroep dat bovendien een zinvolle bijdrage levert aan de maatschappij?

Als arts liet u later de politieke microbe in uw lijf lustig woekeren. U sloeg de parallelle weg in richting politiek. Een amusante tijdsbesteding naast de dokterspraktijk. Met gezellige avondvergaderingen waar u de patiënten ontmoet in een andere omgeving.

U deed dat subliem. Zo goed dat u promoveerde tot staatssecretaris voor … Asiel en Migratie.maggy-de-block-asiel Die nieuwkomers vertoefden in Brussel en zijn gemiddeld gezond: nieuwe patiënten leverde dat niet op voor uw praktijk. En toch smeet u zich met het volle gewicht op deze missie.

Dat maakte indruk, Maggy. De mensen luisterden naar u. De pop-pols piekten. Maggy met stip aan de top. En toen liet u tussen uw schattige lippen fijntjes vallen : “Dit is niet mijn droomjob. Wel die van Minister van Volksgezondheid”. De tandem van geneeskunde en politiek. De baas van de dokters. De business partner van de farmaceutische industrie. Op een departement dat al eeuwenlang in handen was van rood, groen en oranje. maggy-de-block-arts

Weet u hoe ik dat noem, Maggy? Job sculpting! U creëert en boetseert uw eigen baan. Op uw maat. Waar uw talenten tot hun volle wasdom komen. Waar u energie van krijgt. En dat ondanks uw belabberde conditie. Wat geeft dat zeven suikertaksen verder? Go, Maggy, go!

Gert.

 

 

Foto’s: De Standaard, Humo, Het Laatste Nieuws.

 

 

 

 

 

Hoeveel uren telt uw werkweek?

Meer en meer mensen werken minder. Vier/vijfde, halftijds, een tijdje helemaal niet. Binnenkort staat zelfs 90% werken onder de vorm van een halve dag per week ouderschapsverlof in het arbeidsrecht. Die deeltijders zijn verhoudingsgewijs bijzonder voltijds-artikel-de-morgenproductief. Want ze tanken energie tijdens hun vrije momenten.

En hoeveel uren werkt u? De tijd van opscheppen over lange werkweken is voorbij. Goed zelfmanagement is het nieuwe statussymbool.

 

Meer en meer mensen werken als freelancer. freelance-artikel-de-morgenZe werken daarom niet minder. Ze kiezen wel gemakkelijker wanneer ze werken. Ze nemen de regie van van hun loopbaan en hun leven in handen. Ze werken hard en zijn hun eigen baas.

 

Meer en meer mensen veranderen in de toekomst van job. Van moeten! Dat zegt Peter Hinssen. Toenemende artificiële intelligentie en slimme robots hakken misschien uw hinssen-artikel-de-morgenjob onverbiddellijk weg. Dan dringt een heroriëntatie zich op. Wat voor een? Bijvoorbeeld van aankoopmedewerker naar big data officer. Voltijds? Neen. Want het globale werkvolume vermindert in het volwassen digitale tijdperk. We hoeven met z’n allen geen 38 uur betaalde arbeid te leveren om economische groei te bekomen.

 

Meer en meer mensen zoeken betekenis in hun job. Vinden ze die niet op de werkvloer, dan wel er buiten. Het is al lang niet meer enkel de mama of de vergrijzende werknemer die deeltijds gaat werken. Ook de papa. En mensen zonder kinderen. Mensen van alle leeftijden. Ze trainen bijvoorbeeld één dag per week voor een marathon, werken als fotograaf of onderhouden hun blog. Want dat geeft zin. En zuurstof om creatief en wendbaar te zijn.

 

Hoeveel uren werkt u per week? En hoeveel zou u er willen werken?

Hoe vult u de vrije uren in? Ingrediënten voor een leuk gesprek!

 

Bron: 3 artikels in de ‘2017 keerpunt bijlage’ van De Morgen van 31 december 2016.

#innovatieve arbeidsmarkt

 

Gezocht : 2017 (m/v)

kerstkaart-unicef

Uw opdracht:

  • U zorgt steeds voor een royale voorraad inspiratie en koekjes op kantoor.
  • U borstelt de Brusselse en Antwerpse ring filevrij en tovert de treinen superstipt.
  • U organiseert de leukste ontmoetingen. Met topkoffie uiteraard (thee mag ook).

Uw profiel:

  • U bent snel beschikbaar.
  • Elke ochtend een kamerbrede glimlach.
  • Een ziekteverzuim zo laag als de zeespiegel.

U ontvangt:

  • Een vast contract van één jaar. Verlenging is mogelijk.
  • Een knipoog en een lach. Ongeveer 365 keer ;-).
  • Vier seizoenen schrijf- en leesplezier.

 

Prettig eindejaar. En een gelukkig en gezond nieuwjaar!

Gert Verlinden

 

PS: geef kinderen overal ter wereld een toekomst. Koop een Unicef kerstkaart.

unicef

"Life is a journey" – Een inspiratieblog voor mensen die hun talent willen ontplooien.

%d bloggers liken dit: